دلشوره های من

چیزی به نام حق انتخاب

delshoore — Sun, 13 Jul 2008 22:16:23 GMT

آنچه در زيباترين و زشت ترين تجربه هاي زمان و در بهترين شرايط زمين از ما ربوده شده است حق انتخاب است.

اين حق قرار بوده که وجود داشته باشد وگرنه کلمه اي به نامش ثبت نمي شد.

قرار بوده که ما انتخاب داشته باشيم براي بودن، نبودن، و چگونه بودن، در کجا و کي بودن.

قرار بوده که ما انتخاب داشته باشيم که از گذشته به حال و از حال به آينده برويم.

حالا ابن حق انتخاب را نه می شود به زور از کسی گرفت،نه میشود به او تزریق کرد که "هی فلانی انتخاب بهتری داشته باش".

اینکه چرا نه به خودمان نه به انسانهای دیگر حق انتخاب نمیدهیم مقوله ای ست که من کارشناسی ش را نمی توانم بکنم.
در نهایت هر یک از ما با انتخاب هایمان میزان "سلیقه"،"شعور"،"درک" ،"خواسته ها" و "افق دیدمان" را به معرض نمایش میگذاریم.
اینکه این نمایش چقدر مقبول و دیدنی باشد هم رابطه مستقیم با "انتخابمان" دارد.
انسانها وقتی در نهایت ازادی انتخاب میکنند تحت هیچ شرایطی نمیتوانند فرافکنی کرده و برای اشتباهشان "بلاگردان" پیدا کنند.

اما از سویی نباید توقع داشت همه انسانها از یک سطح یکسان شعور و درک و حتی افق دید برخوردار باشند .به همین دلیل گاهی انتخاب های سایرین مارا شگفت زده،ناراحت کرده یا حتی ممکن است باعث قهقهه مان بشود.
حتی اگر معیارها به نظرمان از سطح استاندارد پایینتر باشند هم نمی توانیم به اجبار درجه اش را بالا ببریم.چرا؟ چون هیچ "ارزشی" در جوامع بشری و روابط اجتماعی "تزریقی" نیست.

پ.ن1:تولدت مبارک قورباغهء کوچک و دوست داشتنی:)
پ.ن2:چرا آدمها فکر میکنند اگر سکوت میکنی یعنی نمی فهمی،احمقی و حالیت نیست و حتی ترسیدی؟چرا در این جور مواقع احساس "زرنگی" و "خود باحال بینی" بهشون دست میده؟کوته فکری تا چه حد؟
پ.ن3:بالاخره امشب یک هفته پر از کار و استرس و دغدغه برای صفحه بندی ماهنامه نسیم تمام شد و همگی نفســـــــــــــــــــــــــی راحت کشیدیم :)

درهــــــــــــــــم!

delshoore — Fri, 04 Jul 2008 10:22:56 GMT

1-دقت کردی وقتی جواب یه سوال رو تو زندگیت نمیدونی هی دوباره و دوباره و دوباره میان و میخوره تو صورتت و ظاهر میشه جلوت. وقتی جواب سواله رو یاد گرفتی .. دیگه هیچوقت پیداش نمیشه. سوال خیلی نامرده.یه نفس راحــــــــــــــــــــــــــت بعد از گم و گور شدنه سواله حال میده.

2-وقتی گوشی موبایلم منهدم شد، بیشترین چیزی که حسرتش رو خوردم، تکست های شعر و نوشته هایی بود که توی اون نوشته بودم و تو نت هام نگه داشته بودم و همشون پرید. دیدی آدم یه چی مینویسه و درفتش نمیکنه از اینکه درفت نکردتش میسوزه! از اونام شد.

3-يادمه يه بار گفته بودم « وبلاگ مثل بیکینی می‌مونه چون همه جا رو نشون میده جز جاهای اصلی» بعدشم خب طبیعتاً « وبلاگ خوب نوشتن مثل استریپتیز میمونه دیگه » !!

4-اعتراف میکنم این اولین باری بود که از باختن "آلمان" توی یه تورنمنت فوتبال ناراحت می شدم.البته باز هم معترفم که ناراحت شدنم کاملا جنبه خبیثانه داشت،دلم را برای "نسیم" و یک گزارش چاق از مستر جرمنی صابونـــــــــــی زده بودم که نگو.
بهرحال اوله ..اوله ...اسپین :)

5-سروری کنیزکان دربار در غیاب بانو دیدنی ست،مست و سرخوش در خدمت عالیجناب کرنش میکنند و با نیم نگاهی مست و مدهوش از خود بیخود میشوند.دنیای کنیزکان دربار در همان اندرونی آغاز میشود و در همان دالان های تو در توی اندرونی می میرند.

6-این اصطلاح "fake" رو خیلی دوست دارم.یه جورایی شده شبیه فحش که میدهم.به نظرم این روزها fake" "ها زیاد شده اند.هــــــــــیه..

7-همانا خداوند موزیک خالتور را آفرید تا افه های روشنفکری به "بــــــــــــــــــــــــــــــــاد" رود.

8-عدد من هشته..اما در نهایت چون برای گزینه شماره هشت چیزی به ذهنم نرسید و الان توی اعتماد سرم هم شلوغه میگم که خلاصه عدد "8" رو دوست می دارم! :)

پنجره ای بدون ماه

delshoore — Sat, 21 Jun 2008 10:02:18 GMT

مدتهاست ماه را نديده ام . ماه كه نباشد ، نه مي شود سر چرخاند و از شانهء راست به جائي خيره ماند و آرزوئي را زمزمه كرد و نه مي شود ديوانه شد و به سيم آخر زد و دوباره هوس عاشقي كرد ...
پنجرهء اين اتاق ، در مسير نگاه ماه نيست ... بايد بروم ، تا هنوز چيزي در من باقي ست ...

پ.ن:گاهی فراموش میکنیم آدم‌هایی که وبلاگ مینویسن دنیایی واقعی‌تر از وبلاگشون دارن که تو اون زندگی میکنن.
پ.ن2:یورو همچنان ادامه دارد.ترکیه همه را متحیر میکند و پرتغال ناگهان منهدم می شود٬روسیه هم متهورانه قلع و قمع میکند..اما بدون انگلیس کلا بی هیجان هستم!

تکرار..تکرار و باز هم تکرار!

delshoore — Sat, 07 Jun 2008 18:33:18 GMT

همه چیز تو یه روز اتفاق افتاد
و اون یه روز هی تکرار میشه
تکرار میشه
تکرار میشه
...
و بازم داره تکرار میشه.

و هر دفعه تو فکر میکنی این آخرین روزیه که داره تکرار میشه
ولی هر روز یه روزیه مثل روز قبل
که باید دوباره تکرار بشه .
میدونی کدوم روز رو میگم ؟
هر بودنی تو یه روزایی خلاصه میشه
تو یه شب‌هایی
تو یه ساعت‌هایی

بعضی وقتا باید با خودت بشینی هی حرف بزنی
هی حرف بزنی

و بعد ساکت بشی
دیگه حرف نزنی.

خب ٬ من میدونستم
یه چیزایی هست.

اما سعی میکردم بهش فکر نکنم

وحشتناکتر اینکه چیزی نمونده.

فکر کنم دور تناوبش رو پیدا کردم.
و این تلخ‌ترین چیزی بود که میتونستم پیدا کنم.

همینجوری:آدما که بهت نزدیک میشن همچین دندوناشون هم تیزتر میشه ... اصلاً معنی صمیمی شدن همینه دیگه نه ؟

بی ربط:از امروز رسما" رقابتهای جام ملتهای اروپا شروع شد.بدون تیم محبوبم "انگلیس" یورو هم مزه همیشگی را ندارد

پ.ن:میلیسد
زخم هایمان را
زمان ...

جايگزين شد..

delshoore — Sat, 31 May 2008 10:39:18 GMT

فراموش كرده بودم كه اين وبلاگ متعلق به هر كسي هست جز خودم!

و من بيشتر نقش يك مدريتور را دارم!!!!

فراموش كرده بودم كه تحت هر شرايطي بايد مطابق ميـــــــــــــل خواننده ها بنويسم..

بنابراين اين پست را پاك كردم تا بيش از اين مورد الطــــــــــــــــــــــــــــــــــــاف دوستان و كامنتهاي بسيار دوست داشتني كه قابل پابليش شدن نيست نشوم.

مِن بعد هم تلاش ميكنم تا پست هايي بنويسم كه به مــــــــــــذاق همه خوش بياد

اصلا چطوره بلاگ رو همگاني ش كنم تا هر كسي دوست داره بياد هر چي دوست داره بنويسه؟هان؟؟؟

اينطور انگار بهتره.

شرمنده که پی نوشتها به قوت خود باقیست:

پ.ن1:هنوز هم معتقدم وبلاگ مثه "بیکینی" می مونه!
همه جا رو نشون میده جز جاهای اصلی رو ...
پ.ن2:وقتی یه عده جلوت صف میکشن و شمشیر از "رو" میبندن بدون اونقدر "شاخ" بودی که نتونستن بی خیالت بشن و ..... :)

نگاه کن..کمی بیشتر!

delshoore — Fri, 23 May 2008 14:23:41 GMT

فردا که سي سالت ميشه .. يا شايدم چهل سال به اين فکر ميکني که تو اين زندگي به کجا رسيدي. چي به دست آوردي. به اين فکر ميکني که رويا هات کوشن .. ؟
به بچگيت فکر ميکني ؟ به 10 سالگيت .. به 19سالگيت.
به اولين باري که عاشق شدي .. به اولين باري که تصميم گرفتي مال کسي باشي ?!
به اولين باري که تصميم گرفتي بچه داشته باشي ؟ به اولين باري که اعتراف کردي !؟ به اولين باري که تونستي چيزي رو واقعاً بخواي ..
و به همه‌ي چيزايي که تونستي بخواي داشته باشي تا چيزي به دست آورده باشي و روزي که به 55 سالگي و 75 سالگي رسيدي و تو سرازيري زندگي افتادي و به عقب نگاه کردي ..
پشتت خالي نباشه .
هر وقتي خواستي تصميمي رو الان بگيري به 20سال ديگه فکر کن. به 40 سال ديگه ...به اون روزي که به عقب نگاه ميکني و لبخند ميزني .
چون اون لبخند ميتونه تلخ‌ترين لبخند زندگيت باشه یا ميتونه آروم‌ترين لبخند زندگيت باشه.

... و يادت نره که خط عمرت رو کف دستت حک شده. خيليا هستن که 30 سالگي آخر خطشونه.
يه روزي هم تو پشيمون ميشي و ... ديگه خيلي دير شده. چون ديگه کسي نيست ، چيزي نيست ، هيچي نيست . خاليه.

به حس اون روزت فکر کن. اون روزي که وقتي به دودي که تو آسمون ريشه ريشه ميشه و هر باريکه‌ش کم‌رنگ ميشه و کم‌کم گم ميشه نگاه ميکني
و تمام وجودت خالي ميشه و سردي همه‌ش رو ميگيره. . .

بترس.
(با خودم بودم)

پ.ن1:آقایون و خانم های منچستری برید با قهرمانی ثانیه آخرتون حال کنید.ابر و باد و مه و خورشید کمک کردند تا "جام دار" بشید.
پ.ن2:فضولها به بهشت نمي روند.یه راست میروند به درک !! :)

حالا چی کار میکنه؟؟؟؟

delshoore — Tue, 13 May 2008 10:46:18 GMT

با یه شکلات شروع شد من یه شکلات گذاشتم تو دستش اونم یه شکلات گذاشت تو دست من... من بچه بودم اونم بچه بود ...
سرمو بالا کردم سرش رو بالا کرد دید که منو میشناسه خندیدم

ـ گفت: دوستیم؟

ـ گفتم : دوست دوست...

ـ گفت: تا کجا؟

ـ گفتم: دوستی که تا نداره...

ـ گفت: تا مرگ...

خندیدم و ..

ـ گفتم: من که گفتم تا نداره!!...

ـ گفت: باشه تا پس از مرگ ...

ـ گفتم :نه نه نه نه...تا نداره .....

ـ گفت: قبول تا اونجا که همه دوباره زنده میشن یعنی زندگی پس از مرگ بازم با هم دوستیم؟تا بهشت تا جهنم تا هر جا که باشه منو تو با هم دوستیم؟

خندیدم و ..

ـ گفتم : تو براش تا هر کجا که دلت میخواد یه تا بزار ... اصلا یه تاااااا بکش از این سر دنیا تا اون دنیا اما من اصلا براش تا نمی زارم...

نگام کرد نگاش کردم باور نمیکرد میدونستم اون می خواست حتما دوستی ما تا داشته باشه دوستی بدون تا رونمی فهمید...

ـگفت: بیا برای دوستیمون یه نشونه بزاریم ...

ـ گفتم: باشه تو بزار...

ـ گفت: شکلات!! هر بار که همدیگر رو میبینیم یه شکلات مال تو یکی مال من ... باشه؟

ـ گفتم :باشه...

هر بار یه شکلات میزاشتم تودستش اونم یه شکلات تو دست من .. باز همدیگر رو نگاه میکردیم یعنی که دوستیم... دوست دوست ... من تندی شکلاتم رو باز میکردم میذاشتم تو دهنم و تندوتند میمکیدم...

ـ میگفت :شکمو... تو دوست شکموی منی ..

و شکلاتش رو میذاشت توی یه صندوقچه ی کوچولوی قشنگ...

ـ میگفتم :بخورش !!..

ـ میگفت: تموم میشه میخوام تموم نشه برای همیشه بمونه ...

صندوقش پر از شکلات شده بود هیچ کدومش رو نمی خورد من همش رو خورده بودم ..

ـ گفتم: اگه یه روز شکلات هاتو مورچه ها بخورن یا کرما چی کار می کنی؟

ـ گفت: مواظبشون هستم گفت میخوام شکلات هامو نگه دارم تا وقتی که دوستیم

و من شکلاتمو میذاشتم تو دهنم و

ـ میگفتم : نه نه نه ... تا نه... دوستی که تا نداره ....

**
۱ سال... ۲سال... ۴ سال... ۷ سال ...۱۰ سال... ۲۰سال شده
اون بزرگ شده منم بزرگ شدم
من همه ی شکلاتامو خورده بودم و اون همه ی شکلاتاش رو نگه داشته
اون اومده امشب تا خداحافظی کنه میخواد بره
بره اون دور دورا میگه میرم اما زود بر میگردم
من که میدونم میره و بر نمیگرده
یادش رفت شکلات به من بده من که یادم نرفته
یه شکلات گذاشتم کف دستش گفتم این برای خوردنه یه شکلاتم کف اون دستش اینم اخرین شکلات برای صندوق کوچیکت
یادش رفته بود دیگه صندوقی داره برای شکلاتاش هر دوتارو خورد ...
خندیدم میدونستم دوستی من تا نداره میدونستم دوستیه اون تا داره مثل همیشه
خوب شد همه ی شکلاتامو خوردم
اما اون هیچ کدومش رو نخورده
حالا با یه صندوق پر از شکلات چی کار میکنه؟؟؟؟؟؟!!!!!!!

پ.ن1:متاسفانه فایل صوتی این متن رو نتونستم بزارم روی بلاگ.
پ.ن2:این روزها حالم از هرچی این دوستی های "بی تا" بهم می خوره..چون همه ش "تا به تاست".
این "تا" ها تا جایی که خودشون دوست دارندوتاجایی که دلشون می خواد.تا جایی که تو مزاحم کوچکترین هوس های روزمره شون هم نشی! حتی اگه به اندازه یه قهوه خوردن باشه،تو هستی تااااااااااااا وقتی اونا بخواهند!!!!!

اینجا تهران است اما جای من نیست!

delshoore — Sun, 20 Apr 2008 07:39:18 GMT

"...تهران خوب است،من به انجا نرفته م، اما حمیده میگوید در تهران ماشین های زیادی رفت و امد میکنند..آنجا مردم کیف در دست دارند..میگویند سرشان خیلی شلوغ است.هیچوقت مردم تهران بیکار نمی شوند.
مادرم می گوید تهران جای ما نیست،من نمیدانم تهران جای چه کسانی ست.در تهران برف می اید،مدرسه تعطیل میشود و بچه ها هم حتما ناراحت می شوند مثل ما.
علی پسر همسایه ما میگوید در تهران همه عینک به چشم میزنند وآنجا ترافیک است.از معلممان درباره ترافیک پرسیدیم،آقای معلم به ماگفت:ترافیک یعنی صف ماشن ها،ماشین ها منتظر می مانند تانوبتشان برسد و از جایی عبور کنند،
آقای معلم گفت:ترافیک یعنی معطلی..."
اینها را حسین یکی از شاگردان روستای کالو می نویسد ..

اینجا تهران است
قلب ایران
پایتخت..
حسین جان اینجا در تهران ماشین های زیادی رفت و امد میکنند اما هیچیک از کسانی که پشت فرمان ماشینشان نشسته اند نمیدانند توی ماشین بغلی چه خبر است،فقط وقتی به هم نگاه می کنند که ماشین بغلی از مال خودشان گرانقیمت تر و خوش رنگ تر باشد.
مردم اینجا هرگز برای مسافری که کنار خیابان در سرمای شدید یا گرمای وحشتناک ایستاده ترمز نمیکنند تا او را به مقصد برسانند مگر زنی با دختری که را ببینند که لباس آنچنانی پوشیده و آرایش اینچنانی!
و دیگرانی که می ایستند تاکسی هایی هستند که به قیمت خون پدرشان می خواهد تو را 500 متر جلوتر پیاده کنند

حمیده جان تو هم راست میگویی، حسین که ندیده و ای کاش هرگز هم نبیند ...

در تهران مردم سرشان شلوغ است
اینقدر سرشان شلوغ است که نمی توانند به چیزی غیر از خودشان فکر کنند
اینقدر سرشان شلوغ است که نه دلتنگی های تو را می بینند نه سُر خوردن قطره اشکت را به روی گونه..
اینقدر سرشان شلوغ است که حتی قول و قرارهایشان را هم فراموش میکنند

مردم تهران هیچوقت بیکار نمی شوند..راست میگویی.
اینجا همیشه کاری هست که انجام بدهی.حتی وقتی مثلا هیچ کاری نیست.
اینجا هیچکس زمان را برای آزار دادن دیگری،برای شکستن دل دیگری،برای حرف ناحق زدن پشت سر دیگری و برای چاله کندن برای دیگری از دست نمیدهد.
اینجا کسی به فکر آبروی کسی نیست.
اینجا کسی آبروداری کسِ دیگری را نمیکند چون از بی ابرو شدن دیگری لذت می برد٫آخر سوژه ای میشود برای حرف زدن و خندیدن و تفریح!
اینجا اینقدر سرشان اینقدر شلوغ است که یادشان نمی ماند به چه کسی چه حرفی زده اند چون بقیه را شبیه عروسک های بازی می بینند که بعد از مدتی یکنواخت و تکراری می شوند و باید جایگزینی...

حسین جان مادرت راست میگوید:تهران جای شما نیست
من هم به تو میگویم که مادرت راست میگوید؛آخر تهران جای من هم نیست!
تو نمی دانی تهران جای چه کسانی ست،من هم مثل تو!
من هم که تمام افتخار خانواده پدری ام اصالت "تهرانی بودنشان" ست و لقب یک "بچه تهرانی" را یدک میکشم نمیدانم تهران جای چه کسانی ست.
اما می دانم تهران جای من هم نیست.
شاید تهران جای کسانی باشد که می توانند در این شلوغی سرسام آور بدون هیچ دغدغه و دلشوره های زندگی کنند و تلخی ها و سیاهی ها را مزه مزه .. و ادعای خوشبختی کنند.
اما من در تهران خوشبخت نیستم.
و اینجا جای من هم نیست!

شاید تهران جای کسانی باشد که می توانند در کوچه ها و خیابانهایش راه بروند و خاطره های ریز و درشتشان را به دست باد و عبور ثانیه ها بسپارند و بگویند:زندگی همین است دیگر..باید حال کرد!
اما اینجا جای من هم نیست!

شاید تهران جای کسانی باشد که می توانند روبروی هم لبخند بزنند و در دل بدترین و تلخ ترین کینه ها و دشمنی ها را نسبت به هم داشته باشند و باز هم یکدیگر را در آغوش بگیرند و ادعای صمیمیت کنند.
اما اینجا جای من هم نیست!

شاید تهران جای کسانی باشد که می توانند دل به دلِ صد دل ببندند و آخرِشب باز هم بیدل سر روی بالش بگذارند و خواب دختر شاه پریان ببینند یا شاهزاده ای با بی.ام دبلیوی بژ.
اما اینجا جای من هم نیست!
راستی گفتم بی.ام.دبلیو..شاید ندانی چیست.از آقای معلمتان بپرسی بهتر میداند.یکی از همین ماشین های ست که تهرانی ها سوار میشوند و پز خوشبختی را میدهند و ...

شاید تهران جای کسانی باشد که هر قدر مارک لباسهایشان معتبرتر و متراژ خانه ها یشان بزرگتر باشد از خداوند دورتر میشوند و ترجیح میدهند در کافه های روشنفکری بنشینند و قهوه بخورند و مذهب را انکار کنند و من هم مثل تو نمی دانم وقتی دلشان میگیرد دست به ضریح کدام امام زاده میگذارند و با چه کسی
بی تعارف دردِ دل میکنند تا ارام بشوند.
اما اینجا جای من هم نیست!

در تهران برف می آید،اما خیلی ها خوشحال می شوند شاید چون مجبور نیستند همدیگر را ببینند،شاید هم چون می توانند چوب های اسکی شان را بردارند و به پیست های اسکی بروند و تفریح کنند و به چیز دیگری جز خودشان فکر نکنند.

در تهران همه عینک به چشم میزنند.بعضی ها چون کمتر می بینند عینک میزنند تا بهتر ببینند این شلوغی و ازدحام و خاکستری ها رو ..و بعضی ها هم عینک میزنند تا بقیه را کمتر ببینند اما در عوض بقیه آنها را بهتر و بیشتر ببینند.
عینک های آفتابی ِمارک دار و قشنگی که هر کسی را خوش تیپ تر میکند و ...عده کمی هم هستند که عینکهای آفتابی میزنند تا کسی سرخی چشمها و خیسیِ اشکهایشان را نبیند،که اگر هم کسی ببیند شانه ای بالا می اندازد و رد میشود و در دل لبخند میزند که چه خوب من اینجوری نیستم!!!!
اما اینجا جای من هم نیست!

در تهران ترافیک زیاد است،ترافیک ماشین ها،ترافیک آدمها،ترافیک شغل ها ..
در تهران حتی در دلِ ادمها هم ترافیک است
آدمها در صف دل یک آدمِ دیگر منتظر می مانند تا نوبتشان برسد،بعد که نوبتشان رسید..... (ولش کن ،ندانی بهتر است)
در تهران وقتی خیابانها ترافیک است،مجبوری موسیقی چیزی گوش کنی و گهگاه پکی به سیگارت بزنی و منتظر بشوی تا چراغ سبز شود یا اتوبان باز!

در تهران ترافیک بیکاری هم زیاد است .ادمها توی صف ایستاده اند تا برای تو کوچکترین مشکلی یا دردسری به وجود بیاید و نتوانی به موقع سرکارت حاضر شوی یا حتی بخواهی مرخصی بگیری،آن وقت در کمترین زمان ممکن جای تو را بگیرند و در دل به تو پوزخند بزنند.

در تهران حتی برای حرف زدن هم ترافیک است،تو برای حرف زدن با یک آدم دیگر هم باید توی صف باقی بمانی،مهم نیست حتی اگر این آدم نزدیکترین آدم زندگی ات باشد.از چند ساعت تا چند روز و شاید چند ماه،منتظر می مانی !گاهی هم وقتی نوبتت می رسد که یا اصلا حرفت یادت رفته یا دیگر حرفی نداری!

در تهران ترافیک یعنی معطلی،یعنی انتظار،یعنی فکر کردن به خیلی چیزها،یعنی بی حوصلگی،یعنی وقت نداشتن ها،یعنی فراموش کردن.
راستی یادم رفت بگویم که اینجا در تهران مردم فراموش کار هم هستند،حافظه هاشان ضعیف است،همه چیز زود یادشان می رود،اینجا آدمها گاهی خوشان را هم فراموش میکنند،اینقدر برای آینده هول هستند که گذشته را هم از یاد می برند،گذشته را..حرف هایشان..قول هایشان را ..حتی اشک هایشان را !

اما اینجا جای من هم نیست!

اینجا تهران است
اینجا کسی به کسی بدون هدف کمک نمیکند.
اینجا آدمها مسافرهای گذریِ زندگی یکدیگر هستند و وقتی خستگی شان در می رود و می خواهند بروند تکه ای از میزبان را هم با خود می برند و هرگز نمیفهمی چه چیزی را،فقط جای خالی اش را حس می کنی!

اینجا تهران است
قلب ایران!
حسین جان اما اینجا جای تو نیست،جای من هم نیست!
کاش جای دیگری جای من بود،تو که جای خودت را داری،روستای "کالو"..جایی به این قشنگی که برج میلاد هم ندارد تا هر از گاهی دختری یا پسری خودش را از آن بالا به سوی آرامش ابدی پرتاب کند!

اما کاش من هم جایی داشتم،کاش اینجا به "زور" جای من نبود.
کاش من هم جایم را پیدا کنم و چمدانم را برای همیشه آنجا بگشایم.
کاش اینجا تهران نبود!

مرتبط: عبارات داخل پرانتزِ ابتدای پست مربوط به گزارش اجتماعی -روز 5شنبه 29فروردین87 - روزنامه اعتماد نوشته نبی بهرامی و حمید شعرانی است،متاسفانه گاهی نسخه اینترنتی روزنامه دچار مشکل شده و قابل لینک نیست.اما وبلاگ تنها معلم تنها مدرسه این روستا به روز است :
www.dayyertashbad.blogfa.com

پی نوشت: معذرت می خواهم،اگر کمی تلخ بود...

سکوت(1)

delshoore — Mon, 14 Apr 2008 22:47:18 GMT

گاهي وقتها چقدرساده عروسك مي شويم ٬نه لبخند مي زنيم نه شكايت مي كنيم.. فقط، احمقانه سكوت مي كنيم ...

پ.ن:شعله بدون فریاد ٬میکشد زبانه !

آه..من خوشبختم!

delshoore — Sat, 12 Apr 2008 10:30:18 GMT

در این روزها و شرایط آخرین چیزی که می توانستم تحمل کنم ظاهر شدن این لکه های قرمز ِ کهیر و ورم کرده لعنتی و به عبارت علمی تر آلرژی روی صورت و بدنم بود که به یاری خدای بزرگ از این موهبت هم بی بهره نماندم.
لب پایینم بیشتر شبیه کسانی شده که پروتز میکنند و تلاش دارند تا به ورژن نامتعارف "آنجلینا جولی" تبدیل شوند !!!!!!!!!!!
آقای خدای عزیز تصور نمیکنید: من و اینهمه خوشبختی محاااااله؟!!

پ.ن:از شدت خارش به مرز جنون رسیده ام.(جناب دکتر هم تجویزاتی فرمودند اعم از آمپول و قرص و..نکته اصلیش این بود که خاطر نشان کردند منشاء عصبی دارد! نقطه ته خط.)