گفت باش
یه جور خسته ی آرومی

نبودم.

  دری که کوبه ندارد کسی نخواهد کوفت
در انتظار مباش

...

می دانم که از من بيشتر از تمام آدمهای دنيا تنفر داری، ولی می دانی و می دانم که تنفرت از جنس عشق است و بس. بيا تا برايت خانه ای بسازم به عظمت احساسی که نسبت به من داری، نامش را بگذار هر چه که می خواهی. خانه ای که در آن همه چيز شديد است، پر از تفاهم است و پر از اختلاف است و پر از تناقض است و پر از تمام کارهايی که هر دومان دوست داريم. خانه ای که در آن زندگی به شدت جريان دارد.

نمی دانم می آيی يا نمی آيی، ولی اگر آمدی در را پشت سرت ببند، قرار است من و تو در خانهء بزرگ پر از احساسمان تا ابد بمانيم. می آيی؟

  بیا
بیا بگو دیگه . بیا جلوم واستا
بگو من باید از تو بدم بیاد
بگو تو بدی
بگو کاش هیچوقت ندیده بودمت.
بگو دیگه
بعدشم برو
برو در و پشت سرت ببند
بعد تکیه بده به در
سرت رو تکیه بده به در
چشمات رو ببند
فشار بده
انگشتات رو هم مشت کن ٬ مشتت رو فشار بده
نفس بکش
یه جوری که سینه‌ت بیاد بالا
ساکت
میبینی ؟
همه جا ساکته
فقط صدای نفس کشیدنت میاد
سینه‌ت که با هر نفسی میره بالا و میاد پایین.
صدای نگاه من نمیاد ؟
نه ؟
نمیاد ؟

میدونی ؟
من به تنهایی عادت نکردم
ولی به رفتن چرا.
من دیگه دارم به رفتن عادت میکنم.
چه رفتن خودم
چه رفتن تو .

به چیزای بد فکر میکنم. فکرای خیلی بد. به این فکر میکنم که پارسال همین موقع ... به پیارسال همین موقع ... به خیلی وقت پیش همین موقع .. به خیلی وقت بعد همین موقع . به این فکر میکنم که یه چیزایی رو باید تموم کرد. به این فکر میکنم که چرا دیگه مثل پارسال نیست و هیچ پرنده‌ای ساعت ۵ صبح دیگه آواز نمیخونه که یه صدایی بیاد تو خونه . به این فکر میکنم که کاش میشد خوابید.

 کاش میشد واقعا خوابید.

به این فکر میکنم که دارم به خودم دروغ میگم ٬ به اینکه قصه‌ی زندگیم دیگه خیلی قشنگ نیست ٬ به اینکه فردا چی میشه ٬ به اینکه باز خل شدم یا واقعاً باید خیلی چیزا رو تموم کنم